...

تو وقتی که پیش منستی ،

زمین ، زیر پایم نمی لرزد آری

زمین ، استوار است و آفاق روشن،

تو وقتی که پیش منستی،

بهار است و خورشید و آیینه و من

....

تو وقتی که دور از منستی ،

خیال تو از شامگاه زمستانی غربت من

مرا می برد تا دیاری

که در آن طلوعی طلایی است،آری -

تو ، روح بهاری!

نادر نادرپور