مرا کسی نساخت ، خدا ساخت!

نه آن چنانکه "کسی می خواست"،

که من کسی نداشتم .

کسم خدا بود ، کس بی کسان .

او بود که مرا ساخت

آنچنانکه خودش خواست .

نه از من پرسید و نه از آن "من دیگر"م

من یک گل بی صاحب بودم .

مرا از روح خود در آن دمید .

و بر روی خاک و در زیر آفتاب ،

تنها رهایم کرد .

"مرا به خودم واگذاشت"...

دکتر شریعتی

آه این گونه گر بوزد باد تا پگاه

اینگونه گر ببارد باران

فردا از شکوفه های "به"

در روی شاخه ها خبری هست؟

آری...هست

نه...نیست؟

مرا چه باک ز بارانی

که گیسوان تو چتری گشوده اند...!

نصرت رحمانی

...

تو وقتی که پیش منستی ،

زمین ، زیر پایم نمی لرزد آری

زمین ، استوار است و آفاق روشن،

تو وقتی که پیش منستی،

بهار است و خورشید و آیینه و من

....

تو وقتی که دور از منستی ،

خیال تو از شامگاه زمستانی غربت من

مرا می برد تا دیاری

که در آن طلوعی طلایی است،آری -

تو ، روح بهاری!

نادر نادرپور