من آن لحظه که چشم تو به من می نگرد،

برگ خشکیده ایمان را در پنجه باد،

رقص شیطانی خواهش را در آتش سبز،

نور پنهانی بخشش را در چشمه مهر،

اهتزاز ابدیت را می بینم. 

بیش از این سوی نگاهت نتوانم نگریست،

اهتزاز ابدیت را یارای تماشایم نیست...

(واسه اونیکه که نمی دونه چقدر دوستش دارم...)

مرا کسی نساخت ، خدا ساخت!

نه آن چنانکه "کسی می خواست"،

که من کسی نداشتم .

کسم خدا بود ، کس بی کسان .

او بود که مرا ساخت

آنچنانکه خودش خواست .

نه از من پرسید و نه از آن "من دیگر"م

من یک گل بی صاحب بودم .

مرا از روح خود در آن دمید .

و بر روی خاک و در زیر آفتاب ،

تنها رهایم کرد .

"مرا به خودم واگذاشت"...

دکتر شریعتی

آه این گونه گر بوزد باد تا پگاه

اینگونه گر ببارد باران

فردا از شکوفه های "به"

در روی شاخه ها خبری هست؟

آری...هست

نه...نیست؟

مرا چه باک ز بارانی

که گیسوان تو چتری گشوده اند...!

نصرت رحمانی

...

تو وقتی که پیش منستی ،

زمین ، زیر پایم نمی لرزد آری

زمین ، استوار است و آفاق روشن،

تو وقتی که پیش منستی،

بهار است و خورشید و آیینه و من

....

تو وقتی که دور از منستی ،

خیال تو از شامگاه زمستانی غربت من

مرا می برد تا دیاری

که در آن طلوعی طلایی است،آری -

تو ، روح بهاری!

نادر نادرپور

وقتی تو نیستی

نه هست های ما

 چونانکه بایدند

                نه بایدها...

مثل همیشه آخر حرفم

و حرف آخرم را

                با بغض میخورم

عمریست لبخندهای لاغر خود را

در دل ذخیره میکنم

                باشد برای روز مبادا

اما

در صفحه های تقویم

روزی به نام روز مبادا نیست...

آن روز هر چه باشد،

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما

کسی چه میداند...؟!

شاید

امروز نیز روز مبادا

                     باشد!

وقتی تو نیستی

نه هست های ما

 چونانکه بایدند

                نه بایدها...

     هر روز بی تو روز مباداست...!

                                                                                                      امین پور

نه مهر گفت و نه ماه

نه شب نه روز ،

که این رهگذر که بود و چه شد!

نه هیچ دوست ،که این همسفر چه گفت و چه خواست...!

ندید یک تن از این همسفران

که این گسسته ،

 غباری به چنگ باد هواست...!

مثل همه شعرای مشیری قشنگه!

هزاران دهقان برای باریدن باران دعا کردند ،

غافل از آنکه خدا با کودکی بود که چکمه هاش سوراخ بود... !

نرم نرمک سکوت بر می گشت

رفته ها آه بر نمی گشتند...!

                                        (فریدون مشیری)

یه روزی

یه جایی

یه جوری

یه کسی

یه چیزی

... 

صبر داشته باش!

صبر داشته باش!

حسرت نبرم به خواب آن مرداب

که آرام میان دشت شب خفته است

دریایم و نیست باکم از طوفان

دریا همه عمر خوابش آشفته است!

می خواهم با او تنها باشم 

هیچ کس را نمی خواهم

هیچکس را می خواهم

می خواهم با او تنها باشم

چیزی مرا به گریه انداخت 

                                    و آن ...

راه برای تو

    پنجره برای تو

چشمانم از پشت پنجره به راه تو... 

در میان شما کیست که صد گوسفند داشته باشد

 ، و یکی ازآنها گم شود ،

 که آن نود و نه را در صحرا وا نگذارد 

و از پی آن گمشده نرود تا

 آن را بیابد؟

انجیل لوقا،باب ۱۵،آیه ۴

آنکس که فهمید مرد،هر کس که نفهمید برد!

...از نوای تو بود زمزمه ی زیر و بمم...

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب به جای میماند

عطر سکر آور گل یاس است

                                        (فروغ)

                                         که داده ات نعمت است و

                                         نداده ات حکمت است و

                                         گرفته ات امتحان...

                                بادت اندر شهر یاری بر قرار و بر دوام

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش

                                 اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام

که در آن هیچ کس نباشد

                                         ( دکتر علی شریعتی )

آتش مقدس شک را

آن چنان در من بیفروز

تا همه ی یقین هایی را که در من نقش کرده اند ، بسوزد.

و آن گاه از پس توده ی این خاکستر ،

لبخند مهراوه بر لبهای صبح یقینی ،

شسته از هر غبار ، طلوع کند .

خدایا !

به هر که دوست می داری بیاموز

که عشق از زندگی کردن بهتر است

و به هر که دوست تر می داری ، بچشان

که دوست داشتن از عشق برتر !

خدایا !

به من زیستنی عطا کن ،

که در لحظه ی مرگ ، بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است ،

حسرت نخورم.

و مردنی عطا کن ،

 که بر بیهودگیش سوگوار نباشم .

بگذار تا آن را من ، خود انتخاب کنم ،

اما آن چنان که تو دوست داری .

چگونه زیستن را تو به من بیاموز ،

چگونه مردن را خود خواهم آموخت ! ! !

( دکتر علی شریعتی )

           به در تو

                       بنده وار

                                     آمدمی ...

تهی بود و نسیمی

سیاهی بود و ستاره ای

هستی بود و زمزمه ای

لب بود و نیایشی

من بود و تویی

نماز و محرابی

(سهراب )